บางครั้งการทำโปรเจค เราก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าเรากำลังทำอะไรอยู่

เราเดินถูกทาง หรือว่าหลงทาง หรือว่าจริงๆแล้วเราเป็นคนสร้างทางขึ้นมาเดินเอง

ไม่มีถูกผิด หรือว่า... มันก็พูดยาก

พูดถึงโปรเจคโรงพยาบาลตอนปีสี่ เป็นโปรเจ็คที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ไม่ได้นับ

แต่เป็นโปรเจคที่เค้าว่ากันว่าหนักหนาสาหัสอยู่พอควร

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ....

โปรเจคนี้ถือว่าเป็นโปรเจคที่....เราก็ใช้วิธีการเหมือนกับโปรเจคก่อนหน้านี้

(ซึ่งก็อย่างที่บอก เราเป็นคนสร้างทางนั้นๆขึ้นมาเอง)

เก็บรายละเอียด และก็กำหนดหนทางในการทำงานของเราเอง...

จนถึงจุดๆหนึ่งที่เรารู้ และทุกๆคนก็รู้(คิดว่านะ) ว่าต้องทำอะไรสักอย่างให้มันเสร็จให้ได้

จะว่าไปแล้ว โปรเจคนี้เราคิดง่ายเข้าว่า เนื่องจากมันเป็นโปรเจคโรงพยาบาล

สถานที่ที่จะมีคนทั้งปกติ ไม่ปกติเข้ามาใช้

เพราะฉะนั้น concept ง่ายๆที่เราตั้งให้กับโจทย์ของความเป็นโรงพยาบาลก็คือ

ความง่าย แค่เดินเข้ามาก็รู้ว่าจะเดินไปทางไหน ไม่ซับซ้อน ....

........ง่ายจริงๆ

ดังนั้นลักษณะที่ออกมาเลยง่ายอย่างที่เห็น

ไม่รู้เหมือนกันนะ

แต่ว่าโปรเจคนี้ค่อนข้างจะแบ่งเวลาดีพอสมควร แม้ว่าจะเป็นโปรเจคที่ถือว่าใช้คอมฯ

ทำจริงๆโปรเจคแรก

แต่ก็นั่นล่ะ การนั่งทำงานเป็นเวลานานๆ นานมากๆ ตลอดเวลา ตื่นมาอยู่กับคอมฯ

นอนข้างคอมฯ กินข้างคอมฯ แม้ว่างานจะเสร็จออกมาน่าพอใจสำหรับตัวเองก็ตาม

แต่มันจะดีจริงเหรอ ...

ชีวิตเราแม้ว่าตอนนี้คนอื่นจะมองว่าอยู่แค่ปีสี่ ยังไม่ได้ออกไปเผชิญโลกจริงๆก็ตาม

แต่เราว่ามันก็เป็นหนึ่งในบททดสอบของชีวิตนะ

ทดสอบความต้องการหลายๆอย่างในชีวิต แม้จะได้เพียงเศษเสี้ยวหนึ่งของความอดทน

ในชีวิตหลายๆคนก็ตาม

แต่ก็นั่นล่ะ การทำโปรเจคสำหรับไปได้อีกหนึ่งโปรเจค

อย่างน้อยก็เป็นหนึ่งในความสำเร็จเล็กๆในชีวิตของเราล่ะ

บางที คนเราก็ไม่ได้ต้องการความสำเร็จอันยิ่งใหญ่....

เราต้องการเพียงแค่ความสุขเล็กๆน้อยๆของชีวิตมากกว่าล่ะมั้ง

.... ถึงตรงนี้ก็คิดได้ว่า... เราพลาดอะไรไปบ้างในชีวิต

ตอนนี้ เรารู้ว่า...มีบางสิ่งที่ผิดพลาดไป และอาจจะสายไปที่จะแก้ไขมัน

แต่ก็ขอบอกไว้เลยว่า เราจะไม่ทำอะไรผิดพลาดอีก แม้ว่า...มันจะสายไปแล้วก็ตาม

เมื่อ.... เราผิดเอง....

เอาล่ะ โปรเจคต่อไปเป็นโปรเจค museum เดี๋ยวจะมาเล่าใหม่ว่าเป็นยังไงนะ

อ้อ ลืมบอกไป...โปรเจคนี้ กับคอนเซปแสนง่ายของ เรา ได้ A- กับเค้าด้วย